Zo, nu met deze collages is het tijd om eens op te houden over de vakantie, want er is uiteraard nog meer te vertellen. Zoals je wel ziet was het een heerlijke vakantie waarin Emily (en wij) weer veel avonturen hebben beleefd. De belangrijkste daarvan zal ik nog samenvatten hierna. Emily genoot zoals je al gelezen hebt van het zwembad, en de bijbehorende pret van de chips. Ze is al een goed actrice, want als geen ander kon ze proesten na het kopje onder gaan, terwijl ze om papa riep, terwijl er eigenlijk toch niet zoveel aan de hand was... Maar als papa helpt is het extra leuk! Ook is het geweldig als papa je omhoog laat springen vanuit het water, zie ook de foto's bij het zwembad.
In de auto wou ze perse zelf de gordel vast maken, al was de gordel frequent veel te heet door de zon. Auw auw auw riep ze dan, en dan ging ze heel omzichtig aan de slag om de gordel bijelkaar te krijgen. Papa hielp dan even met het laatste stukje, en dan volgde standaard een high five!
Het strand van Kalives lag in een baaivorm, waardoor er relatief rustig water was in de bocht daarvan. Tevens was het erg ondiep, en het bleek dan ook een mooie plek voor kleine visjes om rond te zwemmen. We hebben ons best gedaan ze te vangen in de emmer, maar ze waren supersnel! Zelfs kuilen en ingegraven emmers bleken niet te helpen. Maar leuk was het wel.
Emily werd door de lokale bevolking vaak bewonderend nagekeken, en in een aantal winkels kreeg ze omdat ze haar zo mooi vonden, spontaan een klein cadeautje! Het was voor ons nogal verrassend, een serveerster zat wel heel lang te kijken, en ze zei dat Emily veel op haar leek toen ze haar leeftijd was. Leuk om mee te maken, al is een opgelaten gevoel toch wel aanwezig dan. En al is het nog zo goed bedoelt, dingen gratis krijgen omdat je er zo leuk uit ziet is niet de boodschap die we haar willen meegeven. De zorgen van een ouder...
Tijdens een kort bezoekje aan een van de winkeltjes ontdekte onze boef dat er mooie sneeuwbollen te krijgen waren van Kreta. Na een rondtocht langs vele winkeltjes hebben papa en mama haar er een kado gedaan, en ze was er dol op. Zo dol dat de bol een dikke kus kreeg!
Op het vliegveld van Chania op de terugreis was de vertraging van 2 uur (terwijl we al 20.55 zouden vliegen) iets waar we ons best zorgen over maakten. Zeker omdat de luchthaven (welke ook gebruikt wordt voor militaire doeleinden, daarom ook geen foto's...) echt miniscuul was. In het enige winkeltje na de douane hebben we een setje gekocht van Polly Pocket, en dat was een gouden greep. Ze was er driftig mee bezig, en door de mensen die tegenover ons zaten, een opa en oma van 6 kleinkinderen, vloog de tijd voorbij. Emily kwebbelde er lustig op los met ze, en ze genoten ook zichtbaar van de aandacht van onze boef! Al snel werd het donker maar onze boef ging dapper door, en toen we eindelijk mochten boarden hadden we nog een mooie meevaller, we zaten business class opeens, dus veel ruimte voor papa's benen voor de verandering! Er stonden veel kisten van Transavia aan de grond die door de hagel schade hadden opgelopen, dus vlogen wij met boeing 757-200 van een spaanse maatschappij die transavia gehuurd had, incluis eten en spaanse bemanning.
We zaten rij 4, en papa pakte direct de gelegenheid om nog een poging te doen om Emily de cockpit te laten zien aangezien de deur open stond. Het mocht, en prachtig dat ze het vond! Ze waren nog bezig met de laatste pre-flight checks, en de repen chocola lagen klaar als eten voor de piloot en de co-piloot. Emily keek vol verwondering rond en genoot echt van de unieke kans, ze had goed door dat dit wel heel speciaal was. Ze bekeek de beeldschermen, knopjes, en de knuppels en we mochten gelukkig zelfs een foto maken, als de piloten maar niet zichtbaar in beeld waren.
Nadat we opgestegen waren (pas na 11-en) was de vermoeidheid toch wel zichtbaar, en na veel gedraai had ze eindelijk een plekje gecreëerd waar ze lekker lag, en prompt was ze weg. Toen de daling eenmaal was ingezet was het toch even slikken want ze brak in huilen uit omdat ze te moe was na het wakker maken, maar gelukkig duurde het relatief kort. Eenmaal aan de grond kalmeerde ze weer wat. Na de nachtelijke rit naar huis waren we uiteindelijk pas om 03.00 thuis, maar een dagje bijslapen was genoeg.
En inmiddels is ze al weer een paar dagen op de basisschool, maar daar snel meer over!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten